دلم می خواست در عصر دیگری دوستت می داشتم،
                                 در عصری مهربان تر و شاعرانه تر،
                                              عصری که عطر کتاب،
                                                                  عطر یاس و عطر آزادی را بیشتر حس می کردی.

دلم می خواست دلبرم بودی،
                                     در روزگار شارل آیزنهاور،
                                                        ژولیت گریکو،
                                                               پل الوار،
                                                                    پابلو نرودا،
                                                                         چاپلین،
                                                                                سید درویش و نجیب الریحانی.
 
دلم می خواست شبی
                                با تو در فلورانس شام می خوردم،
آن جا که تندیس های میکل آنژ،
                                 هنوز هم نان و شراب را با جهانگردان قسمت می کنند.

دلم می خواست تو را
                            در عصر شمع دوست می داشتم.
                                      در عصر هیزم و بادبزن های اسپانیایی.
                                                و نامه های نوشته شده با پر
                                                               و پیراهن های تافته ی رنگارنگ،
                                                                                             نه در عصر دیسکو.
                                                                                             ماشین های فراری و شلوارهای جین.
 
دلم می خواست تو را در عصر دیگری می دیدم،
                                        عصری که در آن،
                                                      گنجشکان، پلیکان ها و پریان دریایی حاکم بودند.
                                        عصری که از آن نقاشان بود،
                                                           از آن موسیقی دان ها،
                                                                                       عاشقان،
                                                                                                  شاعران،
                                                                                                            کودکان
                                                                                                                     و دیوانگان !

دلم می خواست تو با من بودی
                                         در عصری که بر گل و شعر و بوریا و زن، ستم نبود !
ولی افسوس،
                 ما دیر رسیدیم.

                                     ما گل عشق را جستجو می کنیم،

                                                  در عصری که با عشق، بیگانه است ....